Onze lotussen

Waarom zou je in hemelsnaam lotus willen worden? Het vak van slachtofferacteur betekent een flinke tijdsinvestering en vraagt veel passie. Hieronder stellen drie van onze leden zich aan u voor en vertellen waarom zij Lotus zijn geworden en waarom deze hobby ze aantrekt.

Wies Ester

Ik ben al meer dan 30 jaar lotusslachtoffer. Ik ben er ooit mee begonnen toen ik klaar was met een EHBO cursus. Ik kwam in aanraking met het lotusslachtoffer en het leek me wel leuk om dat te doen. Je bent als lotus niet alleen maar toeschouwer, maar echt onderdeel van het lesprogramma. Hoewel ik op de leeftijd ben dat de meeste mensen er mee zouden stoppen, heb ik er nog steeds geen genoeg van. Ik blijf zo onder de mensen, geniet van de waardering en ben als lotus ook onderdeel van wat mensen aan het leren zijn. Mijn specialiteit is het grimeren van brandwonden, maar het allerleukste vind ik toch de casussen die geschreven zijn voor mijn leeftijd. Dat zijn weer hele bijzondere casussen en verschijnselen; het vraagt wat extra’s van de hulpverlener.

Joop van de Wijngaard

Ik was en ben Instructeur Eerste hulp. Ik werkte dus vanzelfsprekend met Lotussen en vond het een erg leuke hobby, maar had er simpelweg de tijd niet voor. Het leuke vond en vind ik nog steeds dat je echt moet inleven in wat je uitbeeldt. Daarnaast vind ik het geweldig dat ik als Lotus iets doe wat de instructeur niet kan, ik ben echt een verlengstuk van degene die lesgeeft. Het gaat niet alleen om grime, maar ook het tonen van emoties als dat gevraagd wordt. Ondertussen ben ik al even Lotus. Mijn hart gaat uit naar het spelen bij Defensie. Ik heb zelf een Natres-verleden en daardoor trekt het mij ook. Als ik kijk naar mijn eigen lotustalent, dan denk ik dat juist het acteren van emoties iets is waar ik goed in ben, ik kan mij daar letterlijk in uitleven en in inleven.